Uysal bir eylül akşamına uymayan hoyratlıktaki hava, çıplak bacaklarını yalayıp vücudunda ürpertiler oluşturarak içini doldurdu. Sırtına batan soğuk ve ıslak taşların acısıyla huzursuzca kıpırdandı, kuş tüyü yatak beklentilerini örseleyeli çok uzun zaman oluyordu ama bu kadarı şimdiye dek başına hiç gelmemişti. Ne ile karşılaşacağını az çok tahmin etse de gerçeği birkaç saniye de olsa ötelemek için gözlerini daha sıkı kapattı.
Zaman çoğu şeyin ilacıydı ancak kısa vadede pek işe yarar olduğu söylenemezdi ve birbirine vurduğunda pembe bulutlarda uçacağı sihirli pabuçları aramayı uzun zaman önce bırakmıştı.
El yordamıyla biraz doğrulup nihayet gözlerini açtığında önündeki manzara karşısında biraz korku ve bolca merak duyguları sarmaladı ruhunu; ıssız bir sokağın ortasında öylece oturuyordu.
Hiçliğin içinden kendini toplamaya aşinaydı zaten, çocukluğundan beri hafızasının es geçtiği zamanlarla boğuşuyordu ama bu... bu gerçekten tuhaftı.





