BÖLÜM
10: YALANCI BAHAR
Robert’ın bunca zamandır biriktirdiği özlem
artık ruhundan taşıyordu. Aklında tek bir düşünce vardı şu an; hızla gidip
kendisinin olanı almak ve bir daha asla kollarının arasından çıkmasına izin
vermeden, tüm ömrünü onunla birlikte geçirmek.
“Kısacık
bir ömür…” diye hayıflandı sonra. Nasıl yeterdi ona doymasına? Ela ile öyle
dolmuştu ki; onun dışında hiçbir şeyi fark etmiyordu, sanki sadece o vardı koca
salonda.
Zihni, birbiri ardına gelen düşüncelerle
uyuşmuş gibiydi, Tom’un kolundan çekerek onu durdurduğunu anlaması bile birkaç
saniyesini aldı. Tuhaf bir ifadeyle arkadaşının yüzüne baktı, bir şeyler
söylediğini görebiliyordu ama tek kelimesini anlayamadı.
“Bırak beni!” dedi sonunda, huysuzca
kıpırdanarak.
“Dur, dostum!” Tom, boş bir çabayla onu
durdurmaya çalışıyordu.
“Tut onu Tom, gitmesine izin verme!” Mary
endişeyle haykırıyordu ama Tom, onu daha fazla zapt edemedi. Tom’dan kurtulan Robert,
hızla merdivenleri inip dans pistine yöneldi.
