Günlük Mevzular - BLOGGER'DA YORUM SORUNU

Selamlar,

Bugün sizlerle daha önce bazı bloglarda görüp çok hak verdiğim bir konuyu paylaşmak istiyorum.

Blogumu açarken, aklımda böyle bir şey yoktu aslında, yani kendim çalıp kendim oynayacağım bir alan istemiştim sadece. Bu yüzdendir ki, tanıdığım hiç kimseye bir blogum olduğundan bahsetmedim.

"Kimin ne düşündüğü umurumda değil. Ben sadece yazarım." diyordum o zamanlar. Sonraları, diğer blogger arkadaşlarımla tanışmaya başladım.

Sayısız farklı düşünce, çok ilgimi çeken veyahut çekmeyen bir sürü blog... Hepsinin ortak bir özelliği vardı yine de, emek...

DÜNYA'NIN 8. HARİKASI --JOHNNY DEPP--

Geçen gün bilmem kaçıncı kez ağzım kulaklarımda Kaptan Jack Sparrow'u izlerken, bu büyük takıntımdan hiç bahsetmediğim geldi aklıma.

Bunu nasıl es geçtim gerçekten bilemiyorum çünkü ben büyük, büyük, büyük bir Johnny Depp hayranıyım. Öyle ki son birkaç filmi hariç hepsi arşivimdedir. 

Daha minicik minicikken, yeteneğiyle karlar yağdıran Edward Scissorhands'e hayran olup çook sonraları onun aslında bembeyaz bir yüz ve makas ellerden oluşan bir ucube yerine insanı mıknatıs misali kendine çeken bir taş olduğunu öğrendiğimde, fark etmeden onun bir numaralı manyağı olmuştum bile :)

Öyleyse her seferinde istemsizce takılıp, ağzımın suları akarak izlediğim Johnny'i benim gözümden görün bir de ^_^

Önemli Not:  Son derece taraflı bir yazıdır.

BAY KADERİ'İ BULMAK - Finding Mr. Destiny

Bazen kaderimiz olduğunu düşündüklerimiz, asıl yazılana ulaşmak için bir basamaktır yalnızca...

Gong Yoo'ya olan aşkım (ya da sempatim diyelim) bir çoğumuz gibi Coffee Prince'le başladı. Tuhaf bir şey var bu sincap suratlı herifte, yapım iyi de olsa kötü de olsa bir şekilde izlettiriyor kendini.

Bay Kader'i Bulmak filmi de orta şeker yapımlardan biri. İzlediğinizde yüzünüzde hafiften de olsa gülümseme oluşturacağı kesin ama izlemeseniz ne olur...

Çokta bir şey kaybetmezsiniz açıkçası. ^_^
Yapım olarak bakarsanız tabi. Ancak... ben şu sevimlilikten kendinizi mahrum etmeyin derim iyi de.

ELLERİMDEN TUT, YOKSA DÜŞECEĞİM... -BÖLÜM 12-

BÖLÜM 12: İÇİMDEN ŞEHİRLER GEÇİYOR…

Mary kahveleri yaparken, neler söyleyeceğini zihninde tasarlamaya uğraşıyordu ama hala ne kadarını söylemesi gerektiğine karar verememişti. Robert’ın, Ela ve Tom’un konuşmalarından haberi olmadığı kesindi ve bunu söyleyip onu en yakınından uzaklaştırmanın ne kadar doğru olacağını bilemiyordu. Hele ki, gözlerinde Tom’a karşı olan bu saf güveni gördükten sonra…

  

“Neden onu düşünüyorum ki! Söyleyip kurtulayım, gerisiyle de onlar uğraşsınlar.” dedi kendine ama bir an sonra yine fikrini değiştirdi.

  

“Mary.” dedi Tom bu sırada, Mary düşüncelerinden güçlükle sıyrılıp ona döndü.

  

“Ben, ben çok pişmanım inan bana. O zamanlar Robert’ın sevgisinin bu kadar büyük olduğunu anlayamamıştım.” diye fısıldadı Tom.

   

Mary gözlerini kıstı. “Senin yüzünden iki hayat mahvoldu. Üç…” dedi ve bir an durduktan sonra ekledi.

  

“Ve senin tek söyleyebileceğin pişmanlığın, üzgünüm Tom ama bu iki buçuk yılı ve… ve bebeği geri getirmiyor!”

SHE WAS PRETTY- İkinci Erkek Sendromu Başlasın!-

Onca yorum ve beğenme nidalarına karşı; şimdi izleyeyim, yok sonra izleyeyim, hadi izleyeyim derken hoop başka film ve dizilere yönelmeler sonunda...

Yaptım! 

Meşhur diziyi izledim ve bir kez daha hayran oldum.

Neye mi?

Bayan karakterlerin çelik gibi iradelerine... Ben olsam o mu, bu mu, o mu, bu mu derken ikisini de başkalarına kaptırıverirdim herhalde.

Ama kız ne yapıyor, güçlü çeldiriciye kulak asmadan hedefine kitleniyor, türlü türlü badireler atlatıp inancını kaybetmiyor ve... ok-keyyy!

Keklik çantada!