BÖLÜM
12: İÇİMDEN ŞEHİRLER GEÇİYOR…
Mary kahveleri yaparken, neler söyleyeceğini
zihninde tasarlamaya uğraşıyordu ama hala ne kadarını söylemesi gerektiğine
karar verememişti. Robert’ın, Ela ve Tom’un konuşmalarından haberi olmadığı
kesindi ve bunu söyleyip onu en yakınından uzaklaştırmanın ne kadar doğru
olacağını bilemiyordu. Hele ki, gözlerinde Tom’a karşı olan bu saf güveni
gördükten sonra…
“Neden
onu düşünüyorum ki! Söyleyip kurtulayım, gerisiyle de onlar uğraşsınlar.”
dedi kendine ama bir an sonra yine fikrini değiştirdi.
“Mary.” dedi Tom bu sırada, Mary
düşüncelerinden güçlükle sıyrılıp ona döndü.
“Ben, ben çok pişmanım inan bana. O zamanlar
Robert’ın sevgisinin bu kadar büyük olduğunu anlayamamıştım.” diye fısıldadı
Tom.
Mary gözlerini kıstı. “Senin yüzünden iki
hayat mahvoldu. Üç…” dedi ve bir an durduktan sonra ekledi.
“Ve senin tek söyleyebileceğin pişmanlığın,
üzgünüm Tom ama bu iki buçuk yılı ve… ve bebeği geri getirmiyor!”
